Luay (8) uit Gaza over verlies en veerkracht

Toen de oorlog in Gaza uitbrak, sloeg hij samen met zijn ouders en vier broers en zussen op de vlucht. Eerst vond het gezin onderdak in een school. Later verhuisden ze naar een huurhuis, in de hoop daar opnieuw een thuis op te bouwen. Maar ook die plek bleek niet veilig. Op 5 juli 2024 werd het huis getroffen door een Israëlische luchtaanval. Luay verloor in één klap zijn ouders, broers en zussen.

Zelf raakte hij zwaargewond. Zijn longen raakten beschadigd door rondvliegende scherven en door de brand liep hij vierdegraads brandwonden op over veertig procent van zijn lichaam. Een maand lang vocht hij in verschillende ziekenhuizen voor zijn leven, terwijl de oorlog om hem heen doorging.

Na zijn ontslag uit het ziekenhuis nam zijn tante de zorg voor hem op zich. Zijn lichaam herstelde langzaam, maar Luay had veel verdriet. Hij sprak nauwelijks nog, sloot zich af van de mensen om hem heen en wilde niets weten van school.

Een veilige plek om opnieuw te beginnen

Via sociale media ontdekte Luays tante het project Reconnecting to Education, dat War Child samen met Palestine Save the Children Foundation uitvoert met steun van READ Foundation. Ze schreef hem direct in, in de hoop dat hij niet alleen weer onderwijs zou krijgen, maar ook de steun die hij zo hard nodig had. Dat bleek een keerpunt.

"Het mooiste aan dit project is niet alleen dat kinderen er onderwijs krijgen," vertelt een medewerker die Luay begeleidde. "Voor Luay werd het een tweede thuis."

Waar hij in het begin iedere vorm van onderwijs afwees, maakte die weerstand langzaam plaats voor nieuwsgierigheid. Dankzij de rust, aandacht en begeleiding durfde hij stap voor stap weer mee te doen in de klas. Zijn schoolprestaties gingen vooruit, maar misschien nog belangrijker: hij begon zich ook weer open te stellen voor de mensen om hem heen. Langzaam zocht hij weer contact met andere kinderen en deed hij mee aan activiteiten.

Van overleven naar dromen

Een belangrijk onderdeel van het programma zijn de TeamUp-sessies. Door sport, spel en beweging krijgen kinderen de ruimte om emoties te uiten, samen te werken en weer plezier te ervaren. Voor Luay maakten juist die momenten een groot verschil. Hij begon weer te tekenen, spelen en lachen.

De littekens op zijn lichaam herinneren hem iedere dag aan wat hij heeft meegemaakt. Toch ziet hij ze niet langer alleen als iets pijnlijks. Na alle operaties en behandelingen weet Luay inmiddels precies wat hij later wil worden. "Ik wil dermatoloog worden," vertelt hij. "Mijn brandwonden deden heel veel pijn en het is fijn als iemand goed voor je zorgt. Ik wil graag andere kinderen helpen die hetzelfde moeten meemaken."

Meer dan onderwijs alleen

Het project hielp Luay niet alleen om weer naar school te gaan. Hij kreeg individuele begeleiding, schoolmaterialen en mentale steun. Maar minstens zo belangrijk was dat hij weer contact maakte met leeftijdsgenoten en langzaam opnieuw vertrouwen kreeg.

Luay: "Ik wilde met niemand praten en ook niet meer naar school. Maar door de leraren en begeleiders wilde ik wel graag gaan. Het is een soort tweede thuis. Ik speel met andere kinderen en durf weer over de toekomst te dromen."

Ook zijn tante ziet hoeveel er is veranderd. "Voordat Luay meedeed aan het project, was hij stil en volledig in zichzelf gekeerd. Hij wilde niks met onderwijs te maken hebben en worstelde met alles wat hij had meegemaakt. Dankzij de steun van de begeleiders zien we hem langzaam weer opbloeien."

Niet alleen sociaal, maar ook op school maakt hij grote stappen. Waar hij eerst niet meer wilde leren, kijkt hij nu weer vooruit. "Het project heeft hem geholpen om opnieuw een toekomst voor zich te zien. Hij heeft weer een doel."

Ook steun voor zijn tante

De oorlog veranderde niet alleen Luays leven. Ook zijn tante verloor haar zus en haar nichtjes en neefjes. Toen ze zelf midden in haar rouw zat, kreeg ze ineens de verantwoordelijkheid voor haar neef.

Binnen het project nam zij daarom deel aan speciale bijeenkomsten voor ouders en verzorgers. Daar leerde ze niet alleen omgaan met haar eigen emoties, maar ook hoe ze Luay het beste kon ondersteunen. Volgens haar bracht dat rust voor hen allebei. "Het mooiste is dat ik hem weer hoor lachen."

*Naam gewijzigd om de identiteit van het kind te beschermen.